کلاس انشا را کنار ساحل برگزار کردیم.
روز پنج شنبه بود و چهار ساعت با کلاس اول راهنمایی ازادگان دولاب درس دیکته و
انشا داشتم. وقتی دوربین را دستم دیدند یک صدا گفتند: امروز کنار ساحل می رویم
و انشایمان را انجا می نویسم. روز قبل با بچه های دوم راهنمایی ازادگان کلاس
داشتم. به انها موضوعی درباره ی زنگ انشا داده بودم . قبل از ان درباره ی موضوع
کمی صحبت کردم و انها را ازاد گذاشتم تا حرف دلشان را بزنند. انها خیلی اصرار
داشتند که انشایشان را نیز در کنار ساحل بنویسند. ( ساحل زیاد از مدرسه دور
نیست. ) وقتی انشاها را می خواندند خیلی تکراری نوشته بودند. دیگر از انها نا امید
شده بودم. تا اینکه یک دانش اموز کنار تخته امد و انشای زیبایش را خواند. همه گوش
می دادند. نفس ها در سینه حبس شده بود. دانش اموزی هم که انشا را می خواند
منتظر بود بعد از انشا حسابی تنبیهش کنم. وقتی به چهره اش نگاه کردم دیدم
خودش را برای تنبیه شدن اماده کرده است. نگاهی به او انداختم و حسابی
تشویقش کردم . همه تعجب کردند . دانش اموزی که انشا می خواند نه تنها تنبیه
نشد بلکه بیست هم گرفت. اری او انشای متفاوتی با بقیه نوشته بود. او تا توانسته
بود از دبیر انشا ( من ) انتقاد کرده بود. انشایش را با لحن عجیبی می خواند. ناراحتی
اش را به وضوح می شد در صدایش دید. ساعت اخر روز چهارشنبه هم با کلاس دوم
ب انشا داشتم و همین موضوع را به انها دادم. باز هم یکی از دانش اموزان انشای
متفاوتی نوشت. او چه زیبا از من و کلاس انشایم انتقاد کرده بود . همیشه نوشته
اش با بقیه فرق دارد. دنیای عجیبی دارد . از هر دو خواستم انشایشان را به من
بدهند . دوست داشتم انشاها را در وبلاگم بگذارم ولی تا این لحظه انشایشان به
دستم نرسیده است. بعضی از جملاتش را خوب به یاد دارم. او از اینکه امسال کلاس
انشایمان مانند سال قبل نبوده است حسابی شاکی بود. سعی می کنم حتما
انشایشان را در وبلاگ بگذارم . به هر حال انها باعث شدند روز پنج شنبه با بچه های
کلاس اول راهنمایی مخالفت نکنم و با هم کنار ساحل برویم. وقتی انجا رسیدیم. زیر
درختی نشستیم. کمی با انها صحبت کردم و به انها موضوعی دادم و انها را ازاد
گذاشتم . خودم با دوربینی که دستم بود به عکاسی پرداختم. بعد از ۴۵ دقیقه که
وقت نوشتن به پایان رسید انها شروع به خواندن انشایشان کردند. یک نفر پیشنهاد
داد تا مسابقه ی طناب کشی و دو روی شن های نرم و خیس ساحل برگزار
کنیم . طنابی پیدا کردند و مسابقه دادند. دو هم برگزار کردیم. وقتی به مدرسه بر می
گشتیم حسابی خوشحال بودند . خنده از لبانشان محو نمی شد. در طول مسیر
مدرسه به چیزهای زیادی فکر می کردم. به اینکه امسال بهترین سال برایم بود. به
اینکه من بهترین دانش اموزان را در کنارم دارم. در چهار مدرسه تدریس می کنم.
دانش اموزان زیادی دارم. با هر کلاسی بیشتر از یک ساعت درس ندارم. ان هم درس
های متنوع ( انشا - پرورشی - هنر ـ تاریخ ادبیات ـ زبان فارسی ـ ادبیات فارسی ) . با
اینکه مجبورم کل روزهای هفته را مشغول باشم .سه روز تدریس دارم و سه روز هم
برای ادامه تحصیل به بندرعباس می روم باز هم احساس خستگی نمی کنم. به قول
یکی از همکاران مانند میهمان هستم. 
چون تا می ایند کمی با هم صحبت کنیم
من مجبورم از انها خداحافظی کنم و به مدرسه ی دیگری بروم. بعضی روزها از هفت
و نیم صبح تا دوازده و بیست بعد از ظهر توی سه مدرسه تدریس دارم. همین برایم
زیباست. اصلا احساس خستگی نمی کنم. چون قرار است ساعت بعد دانش اموزان
جدید و همکاران دیگری را ببینم. حالا که مدرسه ها دارد تمام می شود دلم برایشان
تنگ می شود. سعی می کنم در فرصت اینده از دانش اموزان هر چهار مدرسه
( شهید اوینی باسعیدو - حکمت گوری - ازادگان دولاب و دبیرستان استاد شهریار
دولاب ) بنویسم.
